Σκέψεις θαλασσινές

Μέσα Οκτωβρίου και νιώθω σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από το περσινό καλοκαίρι. Οι Αλκυονίδες μέρες είναι εδώ και οι σειρήνες της θάλασσας με καλούν για μια ακόμα σχεδόν ερωτική επαφή μαζί της. Είμαι ανυπόμονος, η ώρα έχει πάει 2 το πρωί και ακόμα να με πάρει ο ύπνος , μέσα από τις σκέψεις μου συνεχώς ξεπηδούν εικόνες από βυθούς και ψαριά ενώ εγώ γυρνάω σαν σβούρα στο κρεβάτι. Λίγες ώρες ύπνος και το ξυπνητήρι επιτέλους χτυπάει, οι σειρήνες ακούγονται δυνατότερα τώρα , δυνατός καφές ,ελαφρύ πρωινό, τζαζ μουσική στο cd και είμαι έτοιμος.
Ούτε που κατάλαβα πότε βρέθηκα ντυμένος με την στολή στην ακτή να κοιτώ την αρυτίδιαστη Θάλασσα και να μακαρίζω την τύχη μου. Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο ,νιώθοντας σαν ένα παιδί που ανοίγει το δώρο του. Κοίταξα για 5 λεπτά τις κόκκινες αντανακλάσεις της ανατολής πάνω στην θάλασσα φίλησα την επιφάνεια της και βυθίστηκα στην ησυχία της.
Το πρόγραμμα προέβλεπε καρτέρια στα 15μ για της Βασίλισσες καθώς η θερμοκρασία του νερού (σχεδόν 16c) ευνοούσε για λίγο βαθύτερο ψάρεμα. Φορέσαμε λοιπόν 5αρες στολές αφήσαμε αρκετά βαρίδια πίσω μας πήραμε τα μεγάλα όπλα και ξεκινήσαμε εναλλάξ τα καρτέρια. Ανάσες, αργές , γρήγορες ξανά αργές αυτοσυγκέντρωση αααααα……. βαθιά ανάσα, κατάδυση , ησυχία. Μπροστά μου ξεπροβάλουν εικόνες μαγικές ,οι σειρήνες δεν ακούγονται πια παρά μόνο οι χτύποι της καρδιάς μου που λιγοστεύουν , μερικές μικρές συναγρίδες παίζουν προκλητικά μπροστά μου σαν να ξέρουν ότι θα σεβαστώ τα νιάτα τους, αλλά να` στην από κάτω γειτονία ένας ροφός παρατηρεί την παιδική χαρά και τον λύκο πίσω τους. Ένας γρήγορος έλεγχος για της μεγάλες συναγρίδες και αφού βεβαιωθώ ότι δεν υπάρχουν τριγύρω ξεκινώ ένα αργό συρτό καρτέρι για τον ροφό. Έχω πλησιάσει , έχω πλησιάσει, λίγο ακόμα σε παρακαλώ , λίγο ακόμα ,ο ροφός ξεκινά αλλά μια ενστικτώδης βολή τον προλαβαίνει , ανάδυση , ααααα……… ανάσα. Παρόλο που η βολή ήταν σχεδόν τέλεια το ψάρι είχε προλάβει να χωθεί λίγο μέσα στο θαλάμι του.Τι κρίμα , αυτό θα επιμηκύνει το μαρτύριο του και εγώ θα νιώσω πάλι σαν εισβολέας σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, οι σειρήνες τώρα με αποδοκιμάζουν . Μετά από μερικές εναλλάξ βουτιές στα 22μ το ψάρι επιτέλους λυτρώνετε από το μαχαίρι μου. Οι Πανηγυρισμοί στην επιφάνεια και αλληλοεπαινοι κάνουν τους γλαρούς να μας κοιτούν ενοχλημένοι. Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι εικόνες , συναισθήματα και εμπειρίες παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Ένα ευχαριστώ και ένα φιλί στην επιφάνεια της θάλασσας για αυτά που απλόχερα μας πρόσφερε ,είναι ο επίλογος αυτής της μαγικής εξόρμησης.